Στερεότυπα

Τα στερεότυπα που αναπαράγονται σχετικά με τη θεραπευτική διαδικασία συμβάλλουν σημαντικά στη δυσκολία έναρξης και εμπλοκής στην ψυχοθεραπεία. Η εικόνα του θεραπευτή που αποκοιμιέται πίσω από την πλάτη του αναλυόμενου ή οι σύντομες τηλεφωνικές παρεμβάσεις ψυχολόγων-γκουρού που δίνουν άμεσα και με μεγάλη ευκολία τη συμβουλή τους στο πλαίσιο μιας τηλεοπτικής εκπομπής απέχουν κατά πολύ από την ουσία της ψυχοθεραπείας.

Το ίδιο και η εικόνα των ανθρώπων που κάνουν ψυχοθεραπεία. Ενδόμυχα θεωρούμε πως πρόκειται για άτομα αδύναμα, προβληματικά. Αντιθέτως, οι άνθρωποι που κάνουν ψυχοθεραπεία γνωρίζουν πολύ καλά πως είναι τολμηροί και επίμονοι, διότι προσπαθούν και εμπλέκονται σε μια διαδικασία εξερεύνησης της ψυχής τους που πολλοί θα απέφευγαν.

Παρότι εύκολα θα συμβουλευόμασταν κάποιο γιατρό για σωματικό πρόβλημα,  για τα ψυχολογικά μας προβλήματα αντιμετωπίζουμε την επίσκεψη στον ψυχολόγο με επιφύλαξη, φόβο ή/και αναβλητικότητα.

Θεωρούμε μάλιστα πως η ψυχολογική υποστήριξη από τα κοντινά μας πρόσωπα επαρκεί. Σε κάποιες περιπτώσεις ισχύει. Όλοι αντιμετωπίζουμε κρίσεις στη ζωή μας και βρίσκουμε τρόπους να ανταπεξερχόμαστε σε αυτές. Ο ψυχολόγος όμως, πέραν του ότι έχει εκπαιδευτεί να αντιμετωπίζει καταλλήλως την εκάστοτε δυσκολία εφαρμόζοντας συγκεκριμένες γνώσεις και τεχνικές, δεν εμπλέκει τις προσωπικές του ανάγκες κατά τη σύναψη της θεραπευτικής σχέσης, σε αντίθεση με μια υποστήριξη από οικείο άτομο του περιβάλλοντός μας. Δεν υπάρχει ο φόβος παρεξήγησης ή αρνητικής επιρροής που θα προέκυπτε ενδεχομένως σε διαπροσωπικό επίπεδο.

Θεραπευτής και θεραπευόμενος βρίσκονται στο θεραπευτικό δωμάτιο βάζοντας συγκεκριμένους στόχους, από κοινού συμφωνημένους που σχετίζονται μόνο με τη βοήθεια του θεραπευόμενου. Γι΄αυτό και ο θεραπευτής δεν αποκαλύπτει πληροφορίες της προσωπικής του ζωής ή η αποκάλυψη προκύπτει μόνο για συγκεκριμένους θεραπευτικούς λόγους.